Εικόνα απαισιοδοξίας στο Αφγανιστάν

(Όπου βρίσκεται και δική μας δύναμη υποστήριξης)

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου,
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com

Το θέμα μάς αφορά, και φυσικά μας ανησυχεί, γιατί έχουμε εκεί μια έστω μικρή δύναμη υποστήριξης, παρά το γεγονός ότι δεν είναι στην πρώτη γραμμή πυρός. Αναφορές κρατικών μυστικών υπηρεσιών της Ευρώπης, κυρίως χωρών που συμμετέχουν με μεγαλύτερες σε αριθμό στρατιωτικές αποστολές στο Αφγανιστάν, παρουσιάζουν μια εικόνα αρκετά απαισιόδοξη. Εκείνο που τους ανησυχεί ιδιαίτερα, σύμφωνα με τον επικεφαλής των υπηρεσιών μιας απ΄ αυτές, είναι ότι όσο περνά ο καιρός τόσο χειροτερεύει η κατάσταση και αυξάνεται ο αριθμός των επιθέσεων κατά της διεθνούς στρατιωτικής δύναμης. Χαρακτηριστικό είναι ότι τις τελευταίες 40 ημέρες οι επιθέσεις εκ μέρους των Αφγανών ανταρτών διπλασιάστηκαν.

Στις αναφορές τους, το περιεχόμενο των οποίων έγινε γνωστό στις αρμόδιες επιτροπές των αντίστοιχων κοινοβουλίων, επισημαίνεται ότι καθυστερεί ο προγραμματισμός μεταβίβασης της ευθύνης για την ασφάλεια της χώρας στις αφγανικές αρχές, με τις τελευταίες να φτάσουν στο σημείο να αρνούνται σε πολλές περιπτώσεις την αποδοχή αυτών των μέτρων. Τονίζεται ακόμα πως ο Αφγανός πρόεδρος, Χαμίντ Καρζάι, επιρρίπτει στις ξένες δυνάμεις την ευθύνη για τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί τον τελευταίο καιρό στη χώρα του. Η δική μας Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών θα πρέπει να είναι ήδη ενήμερη αυτών των αναφορών, στα πλαίσια της συνεργασίας της με τις αντίστοιχες των χωρών που διαθέτουν στρατιωτική δύναμη στο Αφγανιστάν.

΄Εξω, όπου Giorgos και μάλαμα. Μέσα;

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου,
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com

Κάθε τόσο και λιγάκι η απομάκρυνσή του θεωρείται απ΄ όλα σχεδόν τα ΜΜΕ προεξοφλημένη. Στο πρόσωπό του καταμαρτυρούν μια ατέλειωτη σειρά από σοβαρά σφάλματα άσκησης της δημοσιονομικής πολιτικής της κυβέρνησης, όπως το ράβε ξήλωνε νέων μέτρων λιτότητας, την στέρηση των εσόδων και πάει λέγοντας. Είναι το αλεξικέραυνο πάνω στο οποίο προσκρούουν όλα τα αιτήματα των συναδέλφων του, ο τσάρος που δεν υπολογίζει κανέναν προκειμένου να αποφύγει η χώρα την χρεοκοπία. Γνωρίζει καλά την νοοτροπία του ΄Ελληνα, βασική αιτία της σημερινής μας κατάντιας, αποφασισμένος να τα παίξει όλα μήπως και γίνει το θαύμα. Αν όχι να βαρέσουμε κανόνι, να μη πληρώνουμε για πολλές δεκαετίες τα σφάλματα του παρελθόντος. Αυτά μέσα, για τον υπουργό Οικονομικών.

Γιατί έξω, ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου είναι το κάτι άλλο. Στις Βρυξέλλες όπου πάει συχνά πυκνά έχει αφήσει τις καλύτερες εντυπώσεις. Οι συνάδελφοί του στην Ε.Ε. εκτιμούν ιδιαίτερα τις ικανότητές του, είναι ο αγαπημένος υπουργός των φωτογράφων, άσε που είναι συμπαθέστατος στο ασθενές φύλο. Το καταμαρτυρούν οι μεγάλες φωτογραφίες που δημοσιεύονται στον ξένο Τύπο, π.χ. με την ομόλογό του της Ισπανίας, ΄Ελενα Σαλγκάδο. Η χαλαρή στάση, τα μειδιάματα, οι εκατέρωθεν εκφράσεις που δεν βλέπεις στα πρόσωπα άλλων συναδέλφων τους, τα λέει όλα. Ομολογώ πως δεν τον ξέρω, ούτε καν τον έχω δει ποτέ μου από κοντά. Ξέρω όμως πολλούς που θέλουν να τον δουν σε άλλο υπουργείο γιατί τους χαλάει τα χατίρια. Πολιτικούς, επιχειρηματίες και δημοσιογράφους. Λέτε ο πρωθυπουργός του, ο άλλος Γιώργος, να τον κρατάει γιαυτό ακριβώς το λόγο στη θέση του;

Οι τύραννοι δισεκατομμυριούχοι

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου,
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com

Την ώρα που ο Καντάφι διαρρηγνύει τα ιμάτιά του πως το μοναδικό περιουσιακό του στοιχείο είναι η σκηνή που μένει, στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας εκτιμούν ότι το 25% του δημόσιου χρήματος στις χώρες της Αφρικής κατευθύνεται κάθε χρόνο σε σκοτεινά κανάλια της Ευρώπης και άλλων ηπείρων. Μιλάμε για τα εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ των διεφθαρμένων τυραννικών καθεστώτων, αρχίζοντας πρόσφατα από την Τυνησία, την Αίγυπτο και τα παιδιά του “πάμπτωχου” συνταγματάρχη Καντάφι (η περιουσία της οικογένειας στο εξωτερικό υπολογίζεται από τους Ελβετούς σε 87 δις ευρώ). Δεν είναι μόνο τα μετρητά αλλά και περιουσιακά στοιχεία, όπως τεράστιες εκτάσεις, βίλες, κτίρια πολυτελείας, σκάφη αναψυχής, ιδιωτικά αεροσκάφη και παντός είδους μπίζνες, μέχρι μετοχές σε ποδοσφαιρικές ομάδες.

Για να πάμε λίγο πιο πίσω φρεσκάροντας την μνήμη μας, βλέπουμε στην κορυφή της λίστας των δισεκατομμυριούχων τυράννων τον Σουχάρτο, πρόεδρο της Ινδονησίας μέχρι το 1998 με 25 δις ευρώ (το ρεκόρ της κλεπτοκρατίας κατέχει τώρα ο Καντάφι). Ακολουθεί ο καπριτσιόζος Μομπούτου, πρόεδρος του Ζαΐρ μέχρι το 1997 με 3,6 δις ευρώ και ο Αμπάτσα της Νιγηρίας με τα ίδια δις. Η διαφθορά βασίλευε και στο Περού με τον Φουτσιμόρι μέχρι το 2000, με τον Μάρκος στις Φιλιππίνες μέχρι το 1986 και τον Ντουβαλιέ, γνωστό και ως Baby Doc, κι αυτός μέχρι το 1986 στη Ταϊτή. Ζεστό χρήμα πολλών δις είναι ακόμα στα αζήτητα σε χώρες που δεν υπέγραψαν το Σύμφωνο κατά της Διαφθοράς του ΟΗΕ το 2003, όπως είναι η Γερμανία, η Σαουδική Αραβία και η Συρία. Με την Μέρκελ να μη ξέρει τι να κάνει με τα κλεμμένα του Σουχάρτο!

Με την πυξίδα του ρεπόρτερ (20.3.11)

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου,
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com

#Η υποκλοπή της υποκλοπής. Ασφαλώς και είναι επιτυχία της “Καθημερινής” η εξασφάλιση των αποκαλύψεων των Wikileaks από τα έγγραφα των Αμερικανών διπλωματών σχετικά με την Ελλάδα και την Κύπρο. Μόνο που αυτή τη φορά η υποκλοπή έγινε από την νορβηγική συντηρητική εφημερίδα “AftenPosten”, η οποία κατάφερε να σπάσει τους μυστικούς κωδικούς του αυστραλογεννημένου Ασσάντζ και με τη σειρά της να πουλήσει δεκάδες χιλιάδες έγγραφα σε ξένες εφημερίδες. Το πρωτοδιαβάσατε εδώ στις 28 του περασμένου Δεκέμβρη με τίτλο “Ο Ασσάντζ κατακρίνει τα πέντε έντυπα για την μεθοδολογία των αποκαλύψεων”, αναφέροντας και το όνομα ενός στελέχους της εφημερίδας (του Ole Erik Almlid).
# Για ποια ακριβώς αιτία έχουν εξοργιστεί οι δυτικοί και όχι μόνο σύμμαχοι της Μέρκελ με την απόφαση αποχής της Γερμανίας από το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για επιβολή ζώνης απαγόρευσης πτήσεων στη Λιβύη (φοβάται τον φονταμενταλισμό των ισλαμιστών, το ναυάγιο των οικονομικών συμφωνιών με το καθεστώς του Μουαμάρ και την διακοπή εισαγωγής πετρελαίου ή το πολιτικό κόστος των εκλογικών αναμετρήσεων στα κρατίδια της χώρας της;).
#Κυβερνητικές και αντικυβερνητικές εφημερίδες επιμένουν ότι ο κύβος ερρίφθη. Ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός της Ισπανίας, Χοσέ Λούις Ροντρίγκες Θαπατέρο, θα ανακοινώσει επίσημα σε λίγες μέρες ότι δεν θα είναι υποψήφιος για τρίτη τετραετία στις επόμενες βουλευτικές εκλογές (προγραμματισμένες να γίνουν σ΄ ένα χρόνο). Οι γνωρίζοντες καλά τις προθέσεις του ισχυρίζονται πως και ο ίδιος ομολογεί ότι είναι μέρος του προβλήματος, πέρα από την απροθυμία της γυναίκας του και των δύο κοριτσιών του.
#Ποιου προβλήματος; Αυτού των δημοσκοπήσεων που θέλουν το κυβερνών Εργατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα να είναι πίσω από το συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα σε μόνιμη θέση στις εκτιμήσεις του εκλογικού σώματος και μάλιστα με μεγάλη και αγεφύρωτη διαφορά (έχει φτάσει μέχρι και 16%). Και γιατί από τώρα; Στις 22 Μαΐου γίνονται δημοτικές και περιφερειακές εκλογές σ΄ όλη τη χώρα, με το αποτέλεσμα να αναμένεται συντριπτικό για τους σοσιαλιστές.
#Το όνομα που παίζει δυνατά για την αντικατάσταση του Θαπατέο είναι του Αλφρέδο Πέρεθ Ρουμπαλκάμπα, σημερινού α΄ αντιπροέδρου της κυβέρνησης, υπουργού Εσωτερικών, κυβερνητικού εκπροσώπου και κόκκινο πανί για τους συντηρητικούς. Την επόμενη φορά θα σας δώσω πλήρες προφίλ του. Σε μεγάλη απόσταση ακολουθεί η νυν υπουργός ΄Αμυνας, Κάρμε Τσακόν, καταλανικής καταγωγής.
#Τα τελείως αθόρυβα τρένα-βολίδα βούιζαν από τα κλαψουρίσματα των μωρών που μετέφεραν οι χιλιάδες μανάδες τους από τη Φουκουσίμα (για να γλυτώσουν) στη Χιροσίμα ( του 1945, με τους 140.000 νεκρούς και τις 300.000 σακατεμένους της ατομικής βόμβας).
# Η μετάφραση από τα αγγλικά θα μπορούσε να είναι “Επιχείρηση κουκλοθέατρο”. Την χρηματοδοτεί το Πεντάγωνο των ΗΠΑ με σύνθημα “λέξεις κι όχι σφαίρες”, δηλαδή εισβολή στα κοινωνικά δίκτυα με ψεύτικους συνομιλητές. Γνωρίζουν καλά τι αποτελέσματα είχε το ίντερνετ στον πρόσφατο ξεσηκωμό του αραβικού κόσμου. Είναι ένας ψυχολογικός πόλεμος μέσα από το διαδίκτυο, κάτι παρόμοιο που έκαναν για πρώτη φορά στο Ιράκ.

Αφού έκαναν και τα ...παιδιά,

τώρα κλείνουν και τα σχολεία

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου,
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com

Ο νέος σχολικός χάρτης, μετά την συγχώνευση ή κατάργηση σχεδόν 2.000 μονάδων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σ΄ όλη τη χώρα, δεν μπορούσε να μείνει στο περιθώριο της πολιτικής αντιπαράθεσης. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση ανέκαθεν ήταν το προσφιλές σπορ κάθε κυβερνητικής αλλαγής. Πώς να ξεχάσω τη σκηνή πριν μισό αιώνα στην πλατεία του χωριού των γονιών μου, στην Ακράτα, όταν ο υποψήφιος κάποιου κόμματος στο νομό Αχαΐας (πόσους πρωθυπουργούς και υπουργούς δεν έβγαλε!) υποσχόταν “Θα σας κάνουμε και σχολείο”, το ακροατήριο να απαντά “Μα δεν έχουμε παιδιά” και τον μελλοντικό εθνοπατέρα να χαριτολογεί “Θα σας κάνουμε και παιδιά”.

Επειδή δεν έκαναν στους ψηφοφόρους παιδιά, έκαναν αβέρτα σχολεία. Τώρα που κοντεύουμε να φάμε και τη μούργα, στο χείλος της χρεοκοπίας, με τους ξένους δανειστές να μας περιμένουν στη γωνία, η πολιτική ηγεσία αποφάσισε να βάλει λουκέτα. Ίσως σε πολλές από τις 2.000 αλλαγές σε νηπιαγωγεία, δημοτικά και λύκεια να ΄χει δίκιο, αλλά μόνο το κριτήριο εξοικονόμησης δαπανών δεν αρκεί στη σύγχρονη εκπαιδευτική αγωγή και στη σχέση δασκάλου-μαθητή. Αφήνω τις μεγάλες αποστάσεις, τα κεκτημένα των δασκάλων-καθηγητών και τις καταλήψεις να ΄ναι πάλι στόχος πολιτικής αντιπαράθεσης, όπως η δυσαρέσκεια του μεγαλοΠΑΣΟΚου πρώην υπουργού επειδή η τωρινή συνάδελφός του στο Παιδείας αποφάσισε να μεταφέρει την έδρα του σχολείου από το χωριό του (δίπλα στο νομό Αχαΐας).

Δηλώνουμε λαδώματα και φακελάκια

όχι όμως τα έσοδά μας στην εφορία!

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου,
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com

Μια ακόμα επαλήθευση της νοσηρής ελληνικής πραγματικότητας. Αυτή τη φορά δεν είναι η ομολογία του πρωθυπουργού της χώρας “Είμαστε ένα διεφθαρμένο κράτος”, αλλά η επικρατούσα ανέκαθεν αντίληψη του συνόλου της κοινωνίας στην οποία ζούμε καθημερινά, με υπερβολικές όμως εκτιμήσεις. Διαβάζοντας τις χθεσινές εφημερίδες καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι ο ΄Ελληνας μπορεί να μη δηλώνει όλα τα έσοδά του στην εφορία, δηλώνει όμως όλα τα λαδώματα, φακελάκια ή “μπαξίσια” για να κάνει τη δουλειά του με το κράτος. Θα μείνω στο πρωτοσέλιδο βασικό θέμα μιας από τις εφημερίδες του συντηρητικού χώρου, με την βεβαιότητα ότι τα στοιχεία που αναφέρει πρέπει να είναι στη φαντασία του συντάκτη.

Γράφει ότι την περασμένη χρονιά (2010) αυξήθηκε λόγω οικονομικής κρίσης κατά 9,2% η τιμή του λαδώματος (λιγότερο εντυπωσιακά, άλλες εφημερίδες έγραφαν ότι ψαλιδίστηκε για τον ίδιο ακριβώς λόγο το γρηγορόσημο!). Δεν ξέρω αν η τιμή του ελαιολάδου ανέβηκε, αλλά για τον συνάδελφο 728.122 ΄Ελληνες πλήρωσαν 632 εκατ. ευρώ για φακελάκια σε γιατρούς, εφοριακούς, υπαλλήλους πολεοδομίας, νομαρχιών, του ΙΚΑ και λοιπών δημόσιων υπηρεσιών. Η ακρίβεια των αριθμών ( μόνο τα ποσά που έδωσε ο καθένας μας για “μπαξίσι” δεν είχε!) δεν επιβεβαιώνεται πουθενά από τα αναλυτικά στοιχεία του ρεπορτάζ. Αυτή είναι η ποιότητα της δημοσιογραφίας! Αν ο αναγνώστης ήξερε πώς γράφεται μια εφημερίδα, δεν θα την αγόραζε ποτέ!

Γάιδαρος ...είδος εν ανεπαρκεία

βρίσκει παράδεισο λόγω κρίσης

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου,
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com

Ο Παύλο είναι ένα γαϊδούρι μιας κάποιας προχωρημένης ηλικίας, ξέστρωτο και αμολημένο από τα αφεντικά του στα χωράφια. Η πολυήμερη περιπλάνησή του δεν συγκινούσε κανένα, μέχρι που το συμπαθέστατο τετράποδο έφτασε στο τσακ να ΄χει κακό ψόφο. Αιτία δεν ήταν μόνο η πείνα, αλλά και κάποιες μολύνσεις από πληγές. Η οικονομική κρίση ανάγκασε τον άγνωστο ιδιοκτήτη του να το εγκαταλείψει, μέχρι που βρέθηκε δύο εβδομάδες αργότερα η Λέτι, μια αγρότισσα με μεγάλη φάρμα στην Ουαλία. Η αγάπη της για τα γαϊδούρια (φαντάζομαι και για τα θηλυκά του είδους!) εκδηλώθηκε αμέσως μόλις αντίκρισε τον έτοιμο να τα τινάξει Παύλο, τον έβαλε σε φορτηγάκι και τον μετέφερε στο αγρόκτημά της.

Η ηλικιωμένη Ουαλή γνωρίζοντας ότι ο γάιδαρος στον 21ο αιώνα είναι ...είδος εν ανεπαρκεία (στην Ισπανία μέχρι και η βασίλισσα Σοφία, η πρώην “δική” μας πριγκίπισσα, ηγείται ενός συλλόγου προστασίας και διάδοσης αυτού του ανέκαθεν μεταφορικού μέσου στην επαρχία μας), ετοίμασε για το νέο της απόκτημα ένα ειδικό χώρο υποδοχής, βάζοντας την καλαίσθητη επιγραφή “Παράδεισος των γαϊδουριών”. Είδα το σχετικό ρεπορτάζ σε κάποιο ξένο δελτίο ειδήσεων, όπου με την ευκαιρία παρουσίασαν σκηνές από την εγκατάλειψη χιλιάδων αλόγων στην Ιρλανδία. Η νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική της πρώην εκεί κυβέρνησης οδήγησε τη χώρα στη γνωστή κρίση, αναγκάζοντας κάπου 18.000 ιδιοκτήτες αλόγων να τ' αφήσουν στη μοίρα τους.