Ο γιός σηκώνει το παγκόσμιο κύπελλο

που κέρδισε για την Ισπανία ο πατέρας

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com

Ακριβώς απέναντι από το κτήριο που στεγάζει την ελληνική πρεσβεία στη Μαδρίτη, είναι η εκκλησία της θαυματουργής Santa Gema (όνομα αγίας ιταλικής καταγωγής). Στις 13 και 14 κάθε μήνα σχηματίζονται ουρές πιστών για να προσευχηθούν, κυρίως γυναίκες μιας κάποιας ηλικίας. Μεταξύ αυτών είναι πάντα παρούσα εκεί και η Trini, σύζυγος του προπονητή της Ισπανίας, Βιζέντε ντε Μπόσκε, και μητέρα του ΄Αλβαρο (στη φωτογραφία λίγο πριν αγκαλιαστούν και οι δύο, παρουσία του πρωθυπουργού της Ισπανίας, Ζαπατέρο, ο οποίος υποδέχτηκε την αποστολή της παγκόσμιας πρωταθλήτριας και σήκωσαν μαζί το χρυσό κύπελλο).

Την περασμένη Παρασκευή, δύο 24ωρα πριν αναχωρήσουν για τον τελικό στη Νότια Αφρική, μάνα και παιδί πέρασαν να προσευχηθούν στη αγία Gema. Είναι κάτι που η γυναίκα του προπονητή της εθνικής Ισπανίας δεν μπορεί να ξεχάσει κάθε μήνα τα τελευταία 21 χρόνια. Όσα είναι τα χρόνια του δεύτερου παιδιού της, του ΄Αλβαρο, που είχε την ατυχία να γεννηθεί το 1989 με το σύνδρομο Ντάουν και άλλες σοβαρές επιπλοκές. Οι γιατροί χρειάστηκαν να προειδοποιήσουν τους γονείς ότι οι πρώτες χειρουργικές επεμβάσεις έθεταν σε σοβαρό κίνδυνο τη ζωή του ΄Αλβαρο (έχει ένα μεγαλύτερο αδελφό και μια μικρότερη αδελφή). Η μάνα έτρεξε να προσευχηθεί στην αγία, και όλα πήγαν καλά από τότε.

Τόσο καλά, που χτες ο ΄Αλβαρο έκλεψε την παράσταση και τις καρδιές πολλών εκατομμυρίων. Στη θριαμβευτική υποδοχή των πρωταθλητών του κόσμου για την επόμενη 4ετία, που έγινε στην Μαδρίτη, ήταν πάντα στην πρώτη γραμμή. Δίπλα σε ένα σεμνότατο, ολιγόλογο και πανάξιο προπονητή. Τον πατέρα του, Βιθέντε ντε Μπόσκε, που έστεψε βασίλισσα του κόσμου την Ισπανία (το ίδιο έκανε και με την Ρεάλ Μαδρίτης πριν από μερικά χρόνια, αλλά το τίμημα ήταν η αντικατάστασή του, κάτι που οι οπαδοί της Ρεάλ δεν συχώρεσαν ποτέ). Η υπόσχεση του Μπόσκε στο παιδί του “΄Ετσι και κερδίσουμε το κύπελλο θα είσαι πάντα δίπλα μου” έγινε πραγματικότητα.

Κάτω από τέτοιες συνθήκες, ποιος πατέρας δεν θα έκανε το ίδιο για τον λεβέντη του!
Χτες ο 'Αλβαρο σήκωσε το κύπελλο (βάρους 6.175 γραμμαρίων ατόφιου χρυσού) αμέτρητες φορές. Μπροστά στην πρωθυπουργική κατοικία του Ζαπατέρο, στον δήμαρχο, από κοντά στα βασιλικά ανάκτορα και για πολλές ώρες πάνω στο ανοικτό διώροφο λεωφορείο με όλους τους παίκτες και παράγοντες. 'Ασε στο αεροπλάνο της επιστροφής με τους κάπου 300 δημοσιογράφους! Ελάχιστοι από τα εκατομμύρια που τον αποθέωναν τον αναγνώριζαν και σίγουρα κανένας στο εξωτερικό από τις φωτογραφίες και την τηλεόραση. Μια ανθρώπινη πλευρά που αγγίζει και συγκινεί όσους γνώριζαν. Την αθλητική πλευρά την απολαύσαμε. Στην επόμενη ανάρτηση θα σας πω και για την πολιτική προέκταση αυτού του θριάμβου.

Παίζοντας τη ζωή σου τρέχοντας

μπροστά στον μανιασμένο ταύρο

*΄Ενα έθιμο με εκατοντάδες τραυματίες και 15 νεκρούς

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com

Θα μου πείτε ... ο καθένας με τη μούρλια του! Μόνο έτσι εξηγείται το να τρέχεις μπροστά από τα τεράστια κέρατα των ταύρων, παίζοντας τη ζωή σου κορώνα γράμματα. Κι ας έχεις λίγα δευτερόλεπτα πριν προσευχηθεί δημόσια, τραγουδώντας: “Από τον 'Αγιο Φερμίν ζητάμε, που είναι ο δικός μας προστάτης, να μας οδηγεί στο μάντρωμα του ταύρου, δίνοντάς μας την ευλογία του”. Τα στιγμιότυπα του εθίμου κάνουν τον γύρο του κόσμου κάθε χρόνο απ΄ όλες τις τηλεοράσεις αυτές τις ημέρες, με τον μέχρι στιγμής συνολικό απολογισμό των τραυματιών να ξεπερνά πολλές εκατοντάδες, πέρα από τους 15 νεκρούς τα τελευταία 100 χρόνια. Πρώτοι στη λίστα οι ξένοι (Βρετανοί, Αυστραλοί , Αμερικάνοι).

Η εβδομάδα των Σανφερμίνες γιορτάζεται κάθε χρόνο από 7-14 Ιουλίου στην Παμπλόνα (αυτονομία της Ναβάρα) προς τιμή του πολιούχου της πόλης San Fermin. Κάθε πρωί στις 8 ακριβώς, ένα βεγγαλικό δίνει το σύνθημα για την κούρσα των έξη ταύρων μέσω του κεντρικού δρόμου της παλιάς πόλης, μιας απόστασης 845 μέτρων μέχρι τον κλειστό χώρο του γηπέδου των ταυρομαχιών που γίνονται το απόγευμα. Καθημερινά, ένα πλήθος μεταξύ 2-4.000 Ισπανών και τουριστών τρέχει μπροστά από τους ταύρους, ντυμένοι στα λευκά, με ένα κόκκινο μαντίλι στο λαιμό και ένα κομμάτι εφημερίδας για να τσιγκλάνε τα αρσενικά βόδια.

Οι τρεχάτοι, μαζί κι ένα μεγάλο ποσοστό ξένων από χώρες όπως Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία, θέλουν να βρεθούν όσο πιο κοντά μπορούν στα ρουθούνια του ταύρου. Κάθε κούρσα θανάτου κρατά 2-3 λεπτά, ανάλογα με την ταχύτητα και τα εμπόδια, με το μεγαλείο της τρέλας να βρίσκεται στο να σε πλησιάζει ο ταύρος σε απόσταση επαφής κι εσύ ν΄ ακούς την αναπνοή του, κάτι σαν θόρυβο μηχανής τρένου. Οι περισσότερο συνετοί προτιμούν να πληρώσουν από 50-100 ευρώ κάθε φορά, ανάλογα με τη θέα, για την ενοικίαση μιας θέσης σε κάποιο μπαλκόνι σπιτιού. ΄Ασε που αυτές οι μαζώξεις προσφέρονται για αστραπιαίες ανθρώπινες γνωριμίες και στενές σχέσεις.

Το μυστικό αυτών που έζησαν την εμπειρία και φυσικά επέζησαν; “Ποτέ δεν φωνάζεις μπροστά στον ταύρο. Το ότι τρέχεις σε μικρή απόσταση μπροστά του είναι αρκετό, σε βλέπει ότι είσαι σε κίνηση και δεν χρειάζεται να τραβήξεις την προσοχή του. Αν πέσεις εσύ, το πρώτο που έχεις να κάνεις είναι να σκεπάσεις το κεφάλι με τα χέρια σου, να μην κάνεις καμιά κίνηση, παρά μόνο να προσεύχεσαι. ΄Ετσι και σηκώθηκες, είναι βέβαιο ότι θα σου επιτεθεί και θ' αρχίσει να σε χτυπάει πάνω κάτω σαν χταπόδι (δεν σε σώζει ούτε ο Paul). Το ίδιο πρέπει να κάνεις όταν δεις ότι σε πλησιάζει επικίνδυνα ο ταύρος. Βασικό στοιχείο είναι να κοιτάς πάντα ποιος τρέχει δίπλα ή μπροστά σου, γιατί πάντα υπάρχουν οι άσχετοι τουρίστες που θέλουν να φωτογραφηθούν ακουμπώντας τον ταύρο”.

*Αυτή την Κυριακή, ο εορτασμός του πολιούχου Σαν Φερμίν συμπίπτει και με τον τελικό Ισπανίας - Ολλανδίας. Λέτε να ΄χουμε διπλό πανηγυρισμό;

*Η επικοινωνιακή τακτική της εκάστοτε κυβέρνησης

Πολιτικοί φαβοριτισμοί και διωγμοί

δημοσιογράφων στη Γεν. Γρ. Τύπου

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com

Μοιάζει με ανέκδοτο, αλλά σας βεβαιώ δεν είναι. Στην κάποτε Γου Γου Του Που (Γενική Γραμματεία Τύπου και Πληροφοριών, για τις παλιές καραβάνες), μετέπειτα υπουργείο Τύπου και σήμερα Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας-Γενική Γραμματεία Ενημέρωσης, ο διευθυντής Οικονομικών Υπηρεσιών ανεβαίνει στον έβδομο όροφο και μπαίνει διστακτικά στο γραφείο του τότε υφυπουργού και κυβερνητικού εκπροσώπου. Παρουσιάζει στον πολιτικό προϊστάμενό του μια λίστα με πολλές δεκάδες ονομάτων δημοσιογράφων που αμείβονται πλουσιοπάροχα, αλλά στην κυριολεξία δεν πατάνε καθόλου για να προσφέρουν έργο. Πρόκειται για γνωστά στελέχη εφημερίδων και άλλων κρατικών οργανισμών-υπηρεσιών. Μιλάμε για διπλοθεσίτες και λιγότερους τριπλοθεσίτες. Στο περίπου, γίνεται ο εξής διάλογος:

-Κύριε υπουργέ, αυτοί οι δημοσιογράφοι στην κατάσταση που βλέπετε έρχονται μόνο για να πληρωθούν ή στέλνουν κάποιον άλλο να παραλάβει τον μισθό τους. Με μερικούς, η υπηρεσία μας δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί τους γιατί δεν έχουμε ούτε τις διευθύνσεις τους...

-Κύριε .... αυτό δεν είναι δική σας δουλειά. Εγώ είμαι υπεύθυνος για όλα. Παρακαλώ πηγαίνετε ...

Καλά, σας βλέπω να γελάτε, αλλά αυτή είναι η αλήθεια ακόμα και σήμερα, αν και στο “μαγαζί” έχει μπει κάποια τάξη και αριθμητικά έχει μειωθεί αρκετά αυτή η λίστα, κυρίως βοηθούσης...της οικονομικής κρίσης. Επειδή έφαγα ψωμί στον χώρο αυτό επί 30 συναπτά έτη από το 1975 (όχι παντεσπάνι, όπως όλοι οι άλλοι, λόγω της ερμαφρόδιτης ή τρανσέξουαλ σχέσης μου με το απρόσωπο δημόσιο, κατά πρώην πρόεδρο της ΑΔΕΔΥ), θυμάμαι ότι μέχρι και το συνδικαλιστικό μας σωματείο, η ΕΣΗΕΑ, γνώριζε μέσω του εκπροσώπου της την όλη κατάσταση, αλλά προτιμούσε να κωφεύει. Θέλετε και το κερασάκι της τούρτας; ΄Οταν συνάδελφος παρουσιάστηκε στην διεύθυνση Διοίκησης και αναρωτήθηκε μήπως ο μισθός του πρέπει να κατατίθεται στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων, αφού δεν του ανέθεταν αντικείμενο εργασίας και ...μουτζούρωνε μόνο χαρτιά για λίγη ώρα, τον απείλησαν πως θα τον περάσουν από Πειθαρχικό Συμβούλιο (συνεχίστε το γέλιο).

Αυτά τα μουρλά έρχονται ξανά στη μνήμη μου, βλέποντας μια τροπολογία που μπήκε σφήνα στο νομοσχέδιο περί “Ενίσχυση διαφάνειας κ.τ.λ.”. Ψηφίστηκε την περασμένη εβδομάδα και προβλέπει την αναστολή λειτουργίας Γραφείων Τύπου και Επικοινωνίας κάθε τάξεως (στα σκαριά είναι του Λος ΄Αντζελες, Βοστόνης, Δουβλίνου, Λισαβόνας, Χάγης, Βιέννης, Αμβούργου, Κοπεγχάχης, Ελσίνκι, Βαρσοβίας, Βουκουρεστίου, Πράγας, Σαγκάης, Ζάγκρεμπ), η κατάργηση θέσεων μέχρι λήξης της θητείας συναδέλφων (δεν απολαμβάνουν της εμπιστοσύνης της πράσινης διακυβέρνησης), ενώ δημοσιογράφοι, μόνιμοι ή με σύμβαση εργασίας ιδιωτικού δικαίου αορίστου χρόνου μπορεί να μετατίθενται στην Κεντρική Υπηρεσία όταν συμπληρώσουν τριετή τουλάχιστον υπηρεσία στο ίδιο Γραφείο ( μιλάμε όχι για ...ενίσχυση διαφάνειας, αλλά για φωτογραφικές διατάξεις, κάτι που έκανε στο παρελθόν και η αντίστοιχη γαλάζια διακυβέρνηση).

΄Ετσι γινόταν και γίνεται η επικοινωνιακή πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης στο εσωτερικό και εξωτερικό. Σε λίγο και χωρίς επαγγελματίες δημοσιογράφους. Μέχρι να΄ ρθουν οι επόμενοι για να κάνουν τα ίδια με τα δικά τους παιδιά.

Τα εξωφρενικά στην εξωτερική μας

πολιτική και τα φυσικά επακόλουθα

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com

Πάνε τα μεγαλεία άλλων εποχών! Τότε που παίρνανε καλά λεφτά και ζούσαν σαν αρχηγοί του κράτους στα ξένα! Γιατί οι πρέσβεις μας, τον εκάστοτε Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας εκπροσωπούν και ουχί τον Πρωθυπουργό μας. Έτσι ορίζει το διεθνές διπλωματικό πρωτόκολλο. Είμαστε σε εποχή ισχνών αγελάδων, με το γνωστό σύνθημα “Μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η αγελάς”. Η Ελλάς, δηλαδή, το άφθονο οικονομικό άρμεγμα της οποίας όσο πάει και στερεύει, με τις συνέπειες να γίνονται έντονα αισθητές και στις τσέπες όλων όσων μας εκπροσωπούν στο εξωτερικό, πέρα από τον σκληρό πυρήνα των μέχρι τώρα “προνομιούχων” που υπάγονται στο μεγαλοπρεπές υπουργείο Εξωτερικών.

Με άλλα λόγια, οι επαγγελματίες της ελληνικής διπλωματίας βράζουν στο ζουμί τους, με το θερμόμετρο του καλοκαιριού να επιδεινώνει την όλη κατάσταση. Τα μέτωπα είναι πολλά, σε όλες τις κατηγορίες (διπλωμάτες, διοικητικούς πάσης φύσεως, κ. ά.), με τρανταχτή εξαίρεση κάτι αφανείς κομματικούς συμβούλους. Οι τελευταίοι λύνουν και δένουν, το παίζουν περιφερόμενοι πρέσβεις, έχουν γίνει δε στόχος ακόμα και υψηλά ιστάμενων στελεχών του ΥΠΕΞ, αφού δεν μπορούν να τους ελέγξουν, με τελικό αποτέλεσμα την ουσιαστική περιθωριοποίηση όλων των διπλωματών καριέρας. Άσε που μερικοί μιλάνε και για ευτράπελες καταστάσεις.

Αν προσθέσουμε τις πρόσφατες περικοπές των αποδοχών τους και την αύξηση της φορολογίας σε όλα τα επιδόματα εξωτερικού, τότε καταλαβαίνετε γιατί ...κλαίνε μανούλες στο κτίριο της Βασ. Σοφίας και σε άλλα υπουργεία που επανδρώνουν τις διπλωματικές μας αποστολές. Γίνεται ο χαμός, αφού δεν ξέρουν πού πατούν. Δεν είναι λίγοι οι διαμαρτυρόμενοι πως δεν μπορούν να ζήσουν αξιοπρεπώς, άλλοι σκέπτονται να τα παρατήσουν και να βρουν δουλειά στη ξενιτιά, μέχρι και αυτοί που δεν αντέχουν πλέον και ξαφνικά πεθύμησαν την Ελλάδα. Το κωμικοτραγικό είναι ότι για την τελευταία κατηγορία και γενικότερα τις μεταθέσεις από και προς Αθήνας υπάρχει χρήμα με το σταγονόμετρο.

Ενώ έπρεπε να γίνουν φέτος κάπου 450 μετακινήσεις, τελικά ο αριθμός μειώνεται συνεχώς και τα πιο πρόσφατα νέα μιλάνε για μόνο 35 όλων των κατηγοριών. Όπως καταλάβατε, μόνο για όσους έχουν μπάρμπα στην Κορώνη. Μια μικρή κατηγορία ελπίζει μήπως η νέα ευρωπαϊκή διπλωματική υπηρεσία (που προβλέπεται να λειτουργήσει αργότερα, σύμφωνα με την νέα συνθήκη της Λισαβόνας) απορροφήσει έστω και ελάχιστους για την επάνδρωση των 140 αντιπροσωπειών ανά την υφήλιο. Εκεί που το χρήμα ρέει άφθονο στο δικό μας ΥΠΕΞ (κάπου 96 εκατ. ευρώ για φέτος), είναι για τις απόρρητες δαπάνες. Εδώ ούτε ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιος Διοίκησης δεν μπορεί να βγάλει άκρη, επειδή γίνεται το ...κάτι άλλο. Νομότυπα, ε!

*Παρουσιάζεται σήμερα το προσχέδιο στην Κάθριν ΄Αστον

Στα σκαριά δημιουργία σούπερ Ε.Υ.Π.

για την προστασία των χωρών της Ε.Ε.

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com

Στην ουσία θα πρόκειται για μια Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Πληροφοριών (Ε.Υ.Π.) και θα μπορούσε να λέγεται κάπως έτσι, αν δεν συνέπιπτε με την ονομασία της δικής μας Ε.Υ.Π. (Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών), μια και θα κάνει την ίδια ακριβώς δουλειά (με μεγαλύτερη, βέβαια, αποτελεσματικότητα). Κι αυτό, γιατί για όλους μας οι καιροί είναι δύσκολοι, ιδίως τώρα τελευταία, αρχίζοντας από την τρομοκρατία παντός είδους, με πιο πρόσφατο το ...μούσμουλο της οικονομικής κατασκοπείας και κερδοσκοπίας από τα τσιράκια των διεθνών χρηματοπιστωτικών εταιριών, τραπεζών και άλλων τοκογλύφων που μας ρουφάνε την τσέπη.

Το πρώτο σχέδιο για την υλοποίηση δημιουργίας αυτής της σούπερ ευρωπαϊκής υπηρεσίας πληροφοριών θα δοθεί σήμερα στα χέρια της Νο 2 της Ε.Ε., της Κάθριν ΄Αστον, αρμόδιας για την εξωτερική πολιτική και αντιπρόεδρο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Η βαρονέσα του Απχόλαντ (εδώ που τα λέμε χαμηλών προδιαγραφών, κατά την γνώμη πολλών που την ξέρουν από χρόνια) θα το παραλάβει από τον επικεφαλής των ισπανικών μυστικών υπηρεσιών, τον αντιστράτηγο Felix Sanz-Roldan. Θα είναι ένα είδος εισήγησης των μέτρων που πρέπει να ληφθούν για την προφύλαξη των στρατηγικών συμφερόντων όλων των χωρών-μελών της Ε.Ε. από εξωτερικούς εχθρούς και όχι μόνο.

Θα είναι κάτι αντίστοιχο της αμερικανικής CIA και προβλέπεται από την νέα συνθήκη της Λισαβόνας, η ισχύς της οποίας άρχισε να εφαρμόζεται σιγά αλλά σταθερά από την αρχή του τρέχοντος έτους. Να σημειωθεί ότι η λειτουργία μιας ενωμένης ευρωπαϊκής υπηρεσίας πληροφοριών ήταν και μακροχρόνια επιδίωξη των Βρυξελλών. Για την σύνταξη του σχεδίου, σύμφωνα με έγκυρες δημοσιογραφικές πληροφορίες, έχουν συνεργαστεί όλες οι μυστικές υπηρεσίες των κρατών της Ε.Ε., περιλαμβανομένης και της δικής μας Ε.Υ.Π., η δε παράδοσή του θα γίνει σήμερα Τρίτη στη Μαδρίτη, ένα μόλις 24ωρο πριν την εκπνοή της εξαμηνιαίας ισπανικής προεδρίας που τελειώνει αύριο.

“Πρέπει να βρούμε λύσεις σε επείγοντα θέματα ασφαλείας, γιατί ο κόσμος αλλάζει και το ίδιο επιβάλλεται να κάνουμε κι εμείς”, τόνισε πρόσφατα σε ένα σεμινάριο ο επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Ισπανίας (Sanz-Roldan), παρουσία συναδέλφων του από την Γερμανία, Πορτογαλία, Γαλλία, Βρετανία και Τσεχία. Στο ίδιο σεμινάριο παραβρέθηκε επίσης και μίλησε ο Χαβιέρ Σολάνα (πρώην γ.γ. του ΝΑΤΟ και άλλων ευρωπαϊκών αξιωμάτων), ο οποίος επεσήμανε ότι χρειάζεται να ενδυναμωθεί το “ίμετζ” της συλλογής πληροφοριών για την εξουδετέρωση των εξωτερικών απειλών, με ένα καλύτερο συντονισμό και γεωγραφική κατανομή δράσης συλλογής πληροφοριών.

*Η απόδοση του εθνικού μας συγκροτήματος στη Νότια Αφρική

Καταιγισμός σκληρών και αρνητικών

χαρακτηρισμών για την “γαλανόλευκη”

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com

Θυμήθηκα την καθιερωμένη ρήση του Σεφέρη “΄Οπου και να πας η Ελλάδα σε πληγώνει”. Αν αναρωτηθείτε γιατί, θα σας απαντήσω “ Όποια ξένη εφημερίδα και να διαβάσω η Ελλάδα με πληγώνει”. Στις πολιτικές εφημερίδες προστέθηκαν και οι αθλητικές. Δεν έφτανε το οικονομικό μας χάλι, ήρθε η ώρα να αναδειχτεί το πόσο λίγοι είμαστε στο να κλοτσάμε σωστά και τη μπάλα. Ομοβροντία σκληρών και αρνητικών χαρακτηρισμών οι κριτικές των ξένων αθλητικογράφων για την εμφάνιση του εθνικού ποδοσφαιρικού μας συγκροτήματος στην Νότια Αφρική. Αν και δεν συμφωνώ στην τόσο έντονη κριτική τους, σε γενικές γραμμές έχουν δίκιο.

Άφησα να περάσουν τρία 24ωρα, για να έχω μια ολοκληρωμένη εικόνα αυτών που μας καταμαρτυρούν με αντικειμενική επιχειρηματολογία, βασισμένη στην απόδοση της “γαλανόλευκης”. Θα σας αναφέρω μόνο 2-3 αράδες απ΄ αυτά που μας σούρει την επομένη του αγώνα με την Αργεντινή η γνωστή ισπανική αθλητική εφημερίδα “Marca”. Ο Juan Castro, στη σελίδα 24 γράφει: “Να με συγχωρεί αν κάποιος ΄Ελληνας με διαβάζει, αλλά το καλύτερο του χθεσινού παιχνιδιού στην κρύα βραδιά ήταν ότι δεν πρόκειται να ξαναδούμε την Ελλάδα να αγωνίζεται. Δεν θα μας λείψει καθόλου. Τι βαρετή ομάδα!”

Με το “Δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά, από το να μη γυρίσετε ξανά, αγαπητοί φίλοι ΄Ελληνες”, αρχίζει η κριτική μιας άλλης εφημερίδας, ενώ το γενικότερο ρεζουμέ θα μπορούσε να είναι “Είμαστε τελείως ανίκανοι να κάνουμε κάτι άλλο από το να καταστρέφουμε το παιχνίδι ξανά και ξανά, να γελοιοποιηθούμε για μια ακόμα φορά”. Την άλλη όψη του νομίσματος την διαβάσετε, την ακούσατε, την είδατε από τα δικά μας ΜΜΕ. Πέσαμε μαχόμενοι με ψηλά το κεφάλι, ήταν το γενικό ρεφρέν (κι εγώ μαζί, αλλά σε σύγκριση με το 1994, ε!), με τα γνωστά κλισέ περί ονείρων, για ελπίδες που πεθαίνουν τελευταίες και χαμόγελων που σβήνουν.

΄Οταν συνέλθουν από τις βουβουζέλες και το “τζετ λάγκ”, οι δικοί μας ανευθυνο- υπεύθυνοι θα πρέπει επιτέλους να αντιληφθούν ότι χωρίς θέαμα, που σημαίνει ποιότητα και συνεπώς νίκες, θα ακούμε τα ίδια και τα ίδια. Να μάθουμε να παίζουμε και λίγη σωστή μπάλα, ρε γαμώτο! Το πάθημα της Γαλλίας, αυτή η πρωτοφανής ξεφτίλα, κάτι λέει μαζί με την μη πρόκριση της κυπελλούχου Ιταλίας. Στη μαγεία της μπάλας δεν αρκούν μόνο οι διαφορετικές περιστάσεις που μπορούν να σε στέψουν θριαμβευτή, όπως αποδείχτηκε περίτρανα στην Πορτογαλία πριν 6 χρόνια, με την κατάκτηση του ευρωπαϊκού τίτλου. Θα μου πείτε: αλλά κι εκεί, μήπως δεν ακούσαμε τα εξ αμάξης για την ποιότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου;

*Και βέβαια μπορείτε να στείλετε τη γνώμη σας στο σχόλιο του συντάκτη της “Marca”, με ένα μηνυματάκι στην διεύθυνση cartasaldirector@marca.com

Επιστροφή από τη χώρα όπου μαύροι

και λευκοί έχουν τα ίδια δικαιώματα

Του Ανδρέα Παπαγεωργόπουλου
http://ellinas-xoris-ellada.blogspot.com

Αυτή τη φορά αποχαιρετούμε με το κεφάλι πιο ψηλά. Όχι όπως το 1994 στο Αμέρικα. Η πρώτη νίκη με τα δύο πρώτα γκολ στον αγώνα με την Νιγηρία (στις 17.6.10) μάς ανεβάζει στην ...ιστορία αυτής της παγκόσμιας διοργάνωσης της FIFA, για να μετριάσει τον πόνο του γρήγορου αποκλεισμού μας. Όμως, η προηγούμενη μέρα (16 Ιουνίου του 1976) θα μείνει βαθιά χαραγμένη στην ιστορία της Νότιας Αφρικής ως γιορτή δικαίωσης ενός σκληρού και μακροχρόνιου αγώνα. 34 χρόνια πριν, σε μια από τις ειρηνικές πορείες του μαύρου πληθυσμού, ο 12χρονος Hector Pieterson έπεσε νεκρός από τους λευκούς. Για να έχουν οι μαύροι τα ίδια δικαιώματα με τους λευκούς.

΄Ηταν τότε που το ξεσήκωμα της νεολαίας στο Soweto κορυφωνόταν κατά του απαρτχάιντ, με εκατοντάδες διαδηλωτές νεκρούς, μεταξύ των οποίων και παιδιά. Στη μνήμη αυτών και του Hector, καθιερώθηκε αργότερα η Εθνική Ημέρα Νεολαίας, κάτι που πρόσεξαν ελάχιστοι (πέρα από το πολυάριθμο εκεί ομογενειακό μας στοιχείο) από τους παρευρισκόμενους δικούς μας στη Μαύρη Ήπειρο, Τα μέλη της ελληνικής αποστολής και οι δημοσιογράφοι διαπίστωσαν από κοντά τον τερματισμό της διάκρισης του φυλετικού διαχωρισμού, αν και ο πυρετός της παγκόσμιας γιορτής ποδοσφαίρου στη βιτρίνα της όλης διοργάνωσης δεν επέτρεψε μια ματιά στα ενδότερα.

Εκεί που η κοινωνική ανισότητα βασιλεύει, εκεί που η εγκληματικότητα είναι ζωντανή εικόνα της όλης υποδομής (με ένα μέσο όρο 50 δολοφονιών καθημερινά). Εκεί που τώρα δεν δουλεύει η ...μηχανή του χρήματος, με τους κάπου 300.000 επισκέπτες-οπαδούς των 32 εθνικών ομάδων (για τους διοργανωτές 150.000 λιγότεροι λόγω της οικονομικής κρίσης). Εκεί που οι 700.000 θέσεις εργασίας την τελευταία πενταετία θα ελαχιστοποιηθούν σε λίγες μέρες, όταν σιγήσουν οι βουβουζέλες με το τελικό σφύριγμα του διαιτητή. Για την Νότια Αφρική το οικονομικό όφελος θα φτάσει τα 10.000 εκατ. ευρώ (σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία των διοργανωτών), πέρα από αυτό της FIFA που θα πλησιάσει τα 2.600 εκατ. ευρώ.

Κατά τον πρόεδρο της χώρας, Τζέικομπ Ζούμα, η FIFA έχει καθορίσει μέχρι και τις τιμές των ξενοδοχείων, των εισιτηρίων για τους αγώνες και πάει λέγοντας. Πόσα ξένα μέσα ενημέρωσης δεν μπόρεσαν να είναι εκεί, επειδή μόνο για μια θέση εκφωνητή ραδιοσταθμού η FIFA ζητούσε προκαταβολή το ποσό των 140.000 ευρώ! Ασφαλώς, δεν μπορούσαν να λείψουν οι γνωστές μας επενδυτικές τράπεζες, οργανισμοί και εταιρίες με τις προβλέψεις τους για την κυπελλούχο χώρα. Οι Goldman Sachs, UBS και PWC βλέπουν την Βραζιλία, με Γερμανία και Ιταλία στην δεύτερη και τρίτη θέση. Λέτε να ξέρουν κι από μπάλα που γυρίζει!